De wasmachine draait intussen op volle toeren, de kaartjes en cadeaus van het trouwfeest werden zorgvuldig uitgestald op de kast en onze kat Listo is terug thuis… Hiermee kondigt het einde van onze ‘wittebroodsweken’ zich definitief aan.
We hebben ons hart gevuld met prachtige herinneringen op huwelijksreis en de foto’s van het trouwfeest laten ons deze mooie dag telkens opnieuw beleven. We genoten van het lezen van de berichtjes in het gastenboek en hebben ook goed gelachen met de zeer creatieve foto’s die door jullie werden gemaakt met de photobooth! 🙂
Ze zeggen wel eens: ‘aan alles komt een einde’. Wij zien het einde van onze huwelijksreis eerder als een nieuw begin want wij zitten niet graag stil! Ons volgende project staat alweer voor de deur: de bouw van ons droomhuis, waarvan volgende week letterlijk de funderingen gelegd zullen worden. Ook hier hebben we zo veel zin in!
We kondigen hiermee het einde aan van onze reisblog en we willen iedereen die ons op reis heeft gevolgd heel hard bedanken! Het was superfijn om jullie reacties te ontvangen onderweg!
Wij zijn ook ontzettend dankbaar voor alle sponsoringen aan deze reis en hopen dat jullie ervan genoten hebben om ons onderweg te kunnen volgen! Dank je wel, uit het diepste van ons hart!
We zijn intussen aangekomen op de luchthaven in Dubai, in transit naar Brussel. De ideale gelegenheid om te bloggen over onze laatste dag in Jakarta!
Voor ons gemak hadden we de laatste nacht in een Westerse hotelketen geboekt, standaard en degelijk dachten we. Maar we werden bij aankomst verrast door de persoonlijke service die ze voor ons voorzien hadden. We kregen een upgrade naar een executive room (lees: balzaalkamer waar we met gemak onze openingsdans opnieuw konden dansen) en het bed werd prachtig versierd door ‘Mimi’, die ons op voorhand via Whatsapp een foto van ons gevraagd had.
Het lijkt chocoladetaart, maar schijn bedriegt! Het was gifgroen vanbinnen en niet te eten, maar het is het gebaar dat telt! 😀
Na ettelijke ‘talloren’ van het uitgebreide ontbijtbuffet naar binnen te hebben gewerkt, hadden we voor donderdag nog een blitsbezoekje aan Noord-Jakarta uitgestippeld, want onze vlucht zou toch pas na middernacht vertrekken. We bezochten de wijk Glodok, het handels- en ambachtcentrum van Jakarta, ook bekend als ‘China Town’. We lieten ons meevoeren door de straatjes en steegjes waar mensen op de markt hun goederen verkopen, maar waar je beter niets aanraakt als je niet met ziektes thuis wil komen: vlees ligt bij 33° buiten, omgeven door vliegen; stinkende, rotte vis; zelfs verse padden en vogeltjes te koop om in een stoofpotje te draaien…
Onze weg vervolgde richting Kota, het historische deel van de stad. Ooit was dit het centrum van het oude Batavia, de stad van de Nederlandse kolonisten. Op het Taman Fatahillah plein kan je aan het voormalige stadhuis nog het koloniale verleden zien, er staat namelijk ‘Gouverneurskantoor’ op de gevel. In het stadhuis bezochten we het museum dat de geschiedenis beschrijft van de stad Jakarta.
We beëindigden onze tour met een bezoek aan Sunda Kelapa haven, een van de oudste plekken van de stad. Hier is de tijd blijven stilstaan, want de houten zeilschepen worden nog steeds met de hand gelost langs smalle, krakkemikkelige loopplanken. Jammer genoeg is deze plek niet erg ‘toerist-vriendelijk’, waardoor het niet eenvoudig is om je een weg te banen tussen de havenarbeiders om de mooiste plekken van de haven te ontdekken.
Boat-fieeee!
Tussendoor ook even facetimen met het thuisfront! 😀
Het was puffen bij een temperatuur van 30°+, dus we beslisten om in de late namiddag nog te gaan zwemmen in het hotel. Aangezien het hotel gericht is op businessmensen, hadden we het zwembad én saunacomplex voor ons alleen. We genoten nog van onze laatste zonnestralen op onze snoeten in Indonesië, om dan rond 19u richting luchthaven te vertrekken, op naar het einde van onze prachtige huwelijksreis gevuld met fijne herinneringen, mooie mensen, schitterende locaties, … Het zijn ervaringen die we voor altijd in ons hart zullen meedragen.
De laatste dagen zijn voorbijgevlogen en tussen al het genieten door hebben we nu pas, op onze laatste dag, de tijd gevonden om nog een blogje te schrijven.
Op maandag hebben we enkele hotspots rond Ubud bezocht. Onze eerste stop: de rijstterrassen van Tegallalang. Deze zijn heel mooi, maar stonden nog niet in volle bloei omdat de rijst driemaal per jaar geoogst kan worden en net opnieuw ingeplant was, waardoor het niet de ‘groene oase’ was die we verwacht hadden. We gingen nadien nog Luwakkoffie drinken onderweg. Deze speciale koffie behoort tot de duurste ter wereld omwille van het speciale productieproces. De rode, rauwe koffiebes wordt door een luwak (een soort katachtig diertje) opgegeten. De pitten van de koffiebes worden niet verteerd door de luwak en worden uit de uitwerpselen gefilterd en vervolgens goed gewassen (uiteraard 🙂 ) en geroosterd. Er zou van deze ‘kopi loewak’ slechts 200kg per jaar geproduceerd worden, waardoor het exclusief is en ook duur.
Tegallalang rijstterrassen
We bezochten ook nog de tempel Goa Gajah, ook Olifantsgrot genoemd. We kregen beiden een ‘sarong’ aangemeten, een lokaal kledingstuk dat gedragen moet worden bij het bezoeken van een Hindoeïstische tempel (foto’s zijn niet vatbaar voor publicatie op de blog 🙂 ). Je merkt overal op Bali dat de mensen zeer gelovig zijn. Zo zetten ze bijvoorbeeld meermaals per dag een offerande aan hun deur voor de goden. In de Goa Gajah tempel kregen we een beter beeld van het Hindoeïsme: een heilige waterbron, een speciale grot ter ere van de drie belangrijkste goden Shivah, Visnu en Brahma, zelfs een keuken om eten klaar te maken voor offerandes en feesten om de goden te vereren.
‘s Avonds was het tijd om wat Balinese cultuur op te snuiven: we gingen naar een Balinese dans- en muziekshow in het centrum van Ubud. Het is moeilijk onder woorden te brengen, maar het was op z’n minst gezegd een zeer speciale ervaring met hand- en oogbewegingen die we nog nooit gezien hebben! Ook hier staat het vereren van de goden centraal. Wij houden het in ieder geval toch maar bij de dansstijl van onze openingsdans 🙂
Balinese muziek- en dansshow
Op dinsdag hadden we een Balinese ‘couple-massage’ geboekt in het hotel, hééérlijk om te ontspannen! Voor Bram was dit de eerste ‘full-bodymassage’ in zijn leven, en vermoedelijk ook de laatste 🙂 Zijn antwoord op de vraag “Waarom de laatste keer?” is: ‘Omdat dat kietelt, pijn doet en raar is!’ 😀
Dinsdag was ook onze laatste dag in Bali en we hadden hiervoor een speciale ‘romantic diner with candle light’ gereserveerd ‘s avonds. Onze verwachtingen waren hooggespannen, maar wat was het een verrassing toen we aankwamen bij de ‘kapel’! De setting was gewoon perfect voor de meest romantische avond ooit: Rond de tafel werd een hart met verse bloemen gedrapeerd, overal stonden kaarsjes en we hadden een prachtig zicht over de jungle vallei. Ook ons viergangendiner was zeker de moeite waard.
PS: Bram in zijn nieuw Batikhemd!
Op woensdag was het dan de hoogste tijd om onze ‘honeymooncocon’ te verlaten. Nog een voormiddagje ‘gezelschapsspelletjes met uitzicht’, om vervolgens het vliegtuig richting Jakarta te nemen. Bye bye jungle!
Met alweer een uurtje vertraging vertrok onze vlucht donderdag richting Denpasar. Hierdoor was de nacht al gevallen toen we aankwamen in onze villa in de jungle, vlakbij Ubud. We hadden gepland dat onze laatste nachten in Bali in het teken zouden staan van relaxen en genieten, vandaar gingen we dus ook voor een exclusieve accommodatie. Ziehier onze deluxe private pool villa:
Er was op dat moment nog niet veel te zien van de “jungle view”! Wat een verrassing als we de volgende dag onze ogen en gordijnen opendeden!
Panorama van ons uitzicht op de kamer ❤
Ubud centrum is op 20 minuutjes wandelen van hier, over de Campuhan Ridge Walk. De eerste dag hebben we uitgebreid ontbeten (room service, of course) en pasten we nadien onze bekende ‘verdwaal-en-ontdek’ techniek toe: wandelen, verdwalen, en zo mooie plekjes ontdekken. Het viel ons meteen op dat Bali veel toeristischer is dan wat we gewend zijn op Java, dus ook de locale economie staat in het teken van dit toerisme. We moesten even wennen aan de drukte, maar het is eigenlijk wel leuk om te verdwalen tussen alle marktkraampjes met locale waren.
Uitzicht vanaf Campuhan Ridge Walk
Zaterdag bezochten we Monkey Forrest, een beschermd natuurgebied in het centrum van Ubud dat ruim 600 makaken (brutale aapjes met lange staart) huisvest. De omgeving lijkt zo een bos uit een sprookje, en er staan ook prachtige Pule Bandak bomen die door de Balinezen als heilig worden beschouwd. Zo wordt onder meer een stukje hout van deze boom gebruikt om ceremoniële maskers te maken.
Zoek de aap! (Tip: het is niet Bram)
We genoten ‘s avonds van een romantisch dinertje om te vieren dat we twee weken getrouwd zijn! Wat vliegt de tijd! Op naar de volgende huwelijksverjaardag: de chocolade trouwdag – eentje om naar uit te kijken 😀
Morgen hebben we nog een tripje naar de rijstvelden en enkele tempels gepland, maar verder staat onze Balitijd helemaal in het teken van ontspannen, doen waar we zin in hebben en voornamelijk GENIETEN! Daarom kiezen we er ook bewust voor om hier zo veel mogelijk ‘offline’ te gaan, om helemaal tot rust te komen en onze batterijen op te laden.
Onze homestay is klein, maar fijn! De familie die ons hier ontvangt is heel vriendelijk en had bij aankomst een kleine attentie voor onze honeymoon. Het is niet dicht in het centrum van Malang, maar wel een prima uitvalsbasis om de Bromovulkaan te bezoeken.
We boekten een tour die ons om middernacht zou komen ophalen, maar wisten echter niet goed wat we moesten verwachten behalve dan dat de rit naar de zonsopgang ongeveer 3 uur zou duren en dat het daar ‘frisjes’ zou zijn. We namen ons dus voor dat we nog wat konden bijslapen tijdens de autorit, en om klokslag 12u stonden we te wachten aan de deur van onze homestay, gepakt en gezakt met ontbijt, stapschoenen en een pulletje.
We werden opgehaald door een jeep en ‘Ronny’ stelde zich voor als onze chauffeur met de twee woorden Engels die hij sprak. De jeep vertrok de donkere nacht in, en na 5 minuten hadden we al begrepen dat we niet veel zouden kunnen slapen in de rammelende jeep met staalharde vering, waarbij we bij elk bultje in de weg volledig door elkaar geschud werden. Na een half uurtje hadden we het al volledig gehad: de weg werd er steeds slechter op, het was donker dus we konden niet zien waar we naartoe reden, en de ergste nachtmerries kwamen al bij ons op. Ook Ronny stopte geregeld met de jeep en zei dan “10 minoet brek”, waarna we op een vreemde plaats 10 minuten stilstonden, omringd door vreemde mensen die wakker bleken te zijn om 1u ‘s nachts. We durfden beiden de jeep niet uitkomen 😀
Rond 3u kwamen we aan op de ‘viewpoint’ voor de zonsopgang. Natuurlijk was er van ‘view’ nog geen sprake, maar we werden wel verrast door een ijzige wind en een temperatuur waar we ons niet op voorbereid hadden… en Ronny vertelde ons doodleuk dat de zon zou opkomen rond 5u en dat hij wat ging slapen in zijn jeep! Hij bracht ons gelukkig wel naar een kraampje waar we rustig konden wachten en hij liet ons achter met een warme thee, een noedelsoepje en een vuurtje om ons aan op te warmen.
We waren als eersten in het kraampje, en al snel vervoegden een Nederlands en een Duits koppel ons, waarmee het best gezellig wachten werd. Iedereen vertelde over zijn avonturen tot hiertoe en verdere reisplannen, en zo vloog de tijd voorbij. Rond 4.30u zochten we met behulp van het lampje van onze gsm een goed plekje uit op de stoffige berg. En zo werden we verrast door de allermooiste zonsopgang die we ooit gezien hebben in een prachtig landschap. Beelden zeggen meer dan woorden…
Ronnyyyyy!!
We zaten dus zonder het goed en wel te beseffen in het Bromo Tengger Semeru national park, een prachtig stuk natuurgebied omringd door verschillende actieve en niet-actieve vulkanen en kraters. Onze tour vervolgde richting de Bromokrater, de meest bekende actieve vulkaan in het gebied. Na een hike van 3 kwartier omhoog bereikten we de kraterrand, waar we ‘in’ de vulkaan konden kijken en de rookpluimen zagen opstijgen.
We stopten onderweg nog enkele keren voor photoshoots van het prachtige landschap, waarbij Ronny ook telkens mijn zijn gsm foto’s van ons trok! Wie weet komen we binnenkort in de lokale reclameboekjes voor de mount Bromo tour 😀
De vermoeidheid begon toe te slaan, maar we besloten om nog de rainbow waterfall te bezoeken. Op de weg hiernaartoe kwamen we niemand tegen in het ongerepte junglelandschap en we werden beloond door een impressionante waterval (geen gsm-foto voor de blog 😦 )
En zo zat de tour erop en bracht Ronny ons, met het nodige millimeterwerk in het Indonesische verkeer, veilig weer thuis. We vielen doodvermoeid maar zo voldaan in slaap! Nachtje door blijkt niet meer weggelegd voor mensen van onze leeftijd 😀
Vandaag was het tijd om de hoogtepunten van Yogyakarta te bezoeken, en hoe kan je dit beter beginnen dan in het hart van de stad bij de Kraton Ngayogyakarta Hadiningrat, beter bekend als het sultanpaleis. Het paleizencomplex komt heel onoverzichtelijk over, maar alle onderdelen zijn geordend volgens kosmologische principes. We zagen onder meer de traditionele gewaden van de sultans en de zalen waar banketten en staatsaangelegenheden gehouden werden, waardoor we een goed beeld kregen van de weelde van de sultanfamillies.
We bezochten ook het waterpaleis van de sultans, Taman Sari, wat letterlijk “geurige tuinen” betekent en verwijst naar de fruitbomen en bloemen die het complex vroeger verrijkten met een heerlijke geur. Het is nu heel moeilijk om je iets voor te stellen bij dit paleis, omdat er jammer genoeg weinig info voor handen is ter plaatse.
Waterpaleis
Nadien bezochten we een Batik-fabriek. Batik is een traditionele Indonesisch proces om stoffen te voorzien van patronen en het was voor ons ongelofelijk om te zien hoe arbeidsintensief dit proces is. Er wordt eerst een patroon getekend op een wit stuk katoen. Vervolgens wordt er of handmatig of met behulp van een patroonstempel, een soort wax op het patroon aangebracht en nadien wordt de stof gekleurd. Als de stof droog is, wordt in een kokend waterbad de wax verwijderd en zo ontstaat dus het patroon op de stof. Uiteraard kochten we hier ook een souvenir: een broek voor Caroline en een typisch Indonesisch hemd voor Bram, nu valt hij helemaal niet meer op tussen de locals! 🙂
Handmatig wordt een patroon met wax uitgezet op de stof.
We waren danig onder de indruk van het artisanale werk, dat we nog een zilverfabriekje bezochten. Ook dit proces is zeer arbeidsintensief Wij kunnen ons in België dergelijke fabrieken en werkomstandigheden niet voorstellen. Nog een tip voor iedereen die zilver wil schoonmaken: de bes van de lerak-boom is een natuurlijke zeep, dat de mooie zilveren glans terugbrengt op je zilverwaren!
Zilverfabriek
Na een typische Indonesische lunch, soto ayam (kippensoep), was het tijd voor alweer een hoogtepunt van de reis: Prambanan. Een prachtig Hindoeïstisch tempelcomplex, gebouwd door de Matarams in de 9de eeuw. De centrale binnenplaats is zeer indrukwekkend, met als eyecatcher de 47m hoge tempel gewijd aan de god van verwoesting en de vernieuwing Shiva, geflankeerd door twee kleinere tempels gewijd aan de goden Vishnu en Brahma. Een adembenemende ervaring!
Ten slotte wilden we graag een mooie zonsondergang zien aan de tempels, maar niet in de drukte van Prambanan. Hiervoor bracht de chauffeur ons naar de kleinere tempels van Plaosan iets verderop, waar we gezellig met enkele lokale koppeltjes zaten te kijken naar de ondergaande zon.
Op dinsdag 20 augustus was het dan even Caroline-tijd in de voormiddag – shoppen in het walhalla van Yogyakarta: Malioboro street! 🙂 We vulden onze trekrugzak met enkele souvenirs, en dan was het alweer tijd om onze prachtige villa, Meggie en de katjes dag te zeggen en gingen we richting Yogyakarta airport.
We hadden gehoopt om op de luchthaven nog even onze blog van de dag af te werken, maar dat was buiten Lion Air gerekend. Aan de check-inbalie maakten enkele medewerkers ons, met behulp van gebarentaal uiteraard, duidelijk dat we blijkbaar wel tickets hadden voor onszelf, maar niet voor onze bagage… met dank aan de travel agent die dit niet correct had doorgegeven. Er volgde een behoorlijk stressvol uurtje voor ons, waarbij minstens 5 medewerkers en 3 telefoons naar de travel agent aan te pas kwamen. We hebben uiteindelijk flappen op tafel gelegd (nog te recupereren bij de hier-niet-nader-genoemde travel agent) en zo konden we onze reis mét bagage verderzetten.
Het is frappant om te zien dat het woord “stress” hier niet bestaat. Onze vlucht zou vertrekken om 15.00u, en om 14.55u zit iedereen nog rustig aan de gate en niemand die zich afvraagt wanneer we misschien eens zouden moeten boarden. In ieder geval hebben we vandaag geleerd dat het ‘to Bromo’ wordt, en dat we volgende keer toch maar de trein zullen overwegen!
We zijn intussen aangekomen in onze home stay in Malang, en vertrekken om middernacht op onze tocht om de zonsopgang aan de Bromo te zien! Benieuwd?! Wij ook! Morgen meer!
In Indonesië is het mogelijk dat je vluchtnummer, luchtvaartmaatschappij én vertrekuur nog kunnen wijzigen 24u voor vertrek. Dit is ons overkomen op de vlucht van Bandung naar Yogyakarta. Gelukkig keken we dit tijdig na en heeft het hotel in Bandung ons goed geholpen door telefonisch contact op te nemen om de wijzigingen te confirmeren. Een klein propellervliegtuigje met 10 passagiers aan boord en weg zijn wij!
Onze reis gaat dus verder naar … Yogyakarta! Aangezien het onze huwelijksreis is, wilden we ook graag enkele ‘fancy’ hotels tijdens onze trip, en in Yogya hadden we het bij het boeken van onze accommodatie eens breed laten hangen. We logeren in de Honeymoon villa met eigen zwembad, hebben gedurende drie dagen onze privéchauffeur en de service is all-inclusive, van de was doen tot boodschappen halen!
We werden in onze villa hartelijk ontvangen door de sympathieke Nederlandse Meggie, de eigenares van de prachtige villa’s tussen de rijstvelden. Het is absoluut een vrouw naar ons hart omdat ze ook katten adopteert die hier gewond aankomen. Deze lapt ze terug op en vervolgens willen ze hier niet meer weg. Er zijn intussen al 18 poezen die hier hun gouden mandje gevonden hebben!
Een van de 18 poezen!
Op zondag liep onze wekker om 3.00u af voor een van de hoogtepunten van onze reis: het Boedhistische tempelcomplex Borobudur. De zonsopgang (lees: om 5.45u) zou prachtig zijn vanop de Borobudur, dus we besloten om vroeg op te staan en ook onze chauffeur vroeg uit zijn bed te zetten. Het was absoluut de moeite waard! Zo mooi om de zon van achter de bergen te zien opkomen, om dan het prachtige tempelcomplex te verlichten met de eerste zonnestralen.
Na een rijkelijk ontbijtbuffet aan de Borobudur ging het richting Merapi, de actiefste en hoogst onvoorspelbare vulkaan van Indonesië. Merapi betekent letterlijk ‘vuurberg’ en vormt een grote bedreiging voor de vele dorpen die op de hellingen ervan gebouwd zijn. De laatste uitbarsting was in 2010, waarbij grote lavastromen het gebied en de dorpen op de Merapi verwoestten. We maakten hier een jeeptocht, waarbij we duidelijke rookpluimen uit de krater zagen komen, en ook de nasleep van de uitbarsting in 2010 was nog duidelijk te zien.
Aangezien we al vroeg uit de veren waren vandaag, besloten we om de namiddag te genieten van ons zwembadje en nadien rustig te dineren in de villa. Meggie en haar team hadden nog een verrassing voor ons: we kregen een typisch Indonesisch diner dat alleen geserveerd mag worden bij een huwelijk of andere ceremoniële gebeurtenis: nasi tumpeng. Dit is gele rijst als toren in het midden van de schotel met daarrond verschillende soorten vlees en groenten. De man van het bruidspaar moet de toren afsnijden en dit aan zijn vrouw schenken, en zij mag vervolgens een wens doen. Nadat ons huwelijk nu ook ceremonieel gezegend werd door de Indonesische locals, kregen we een hartvormige taart als dessert. Wat een mooie attentie!
Nasi Tumpeng
En zo vloog alweer een prachtige dag voorbij! Morgen verkennen we Yogya en bezoeken we Prambanan, een Hindoeïstisch tempelcomplex deze keer!
Ze hebben in Bandung gedurende drie maanden geen regen meer gehad, en nadat we 5 minuten uit het station zijn begint het hier pijpenstelen te regenen! Snel een taxi in richting hotel… en wat voor één! Een hotel volledig in Art Deco stijl, met een rooftop infinity pool. Een gedroomde locatie om Bandung en de bekende vulkaan hier te bezoeken.
De eerste avond in Bandung hebben we toch ons vertrouwen gesteld in TripAdvisor, en zijn we gaan eten in een warm aanbevolen restaurant. Het was een prachtige eerste avond: diner bij kaarslicht, mooi open terras, livemuziek, versieringen met verse bloemen, … Volledig honeymoon-proof! 🙂
De volgende ochtend werden we om 5u gewekt door een plaatselijke minaret. Gelukkig moesten we toch vroeg uit ons bed om de Tankuban Perahu te bezoeken, de bekende vulkaankrater ten noorden van Bandung. We namen de taxi tot in de middle-of-nowhere. We wandelden enkele steegjes door en werden zo dé attractie van de dag voor de locals. Ze hadden hier duidelijk nog nooit toeristen gezien, want de mensen kwamen hun huizen uit om te wuiven naar ons. En zo begon onze 2uur durende hike naar de top van Tankuban Perahu, althans dat dachten we. Na 2u hiken, met op onze weg alweer veel wuivende locals, kwamen we aan een controlepost. Een man kwam op ons afgelopen en maakte duidelijk dat we onze tocht niet konden verderzetten. Met behulp van Google translate legde hij uit dat de vulkaan gesloten was wegens ‘eruptie’… huh? Met lood in onze schoenen en toch wat teleurgesteld dropen we af en gingen we weer naar beneden, op zoek naar een andere ingang van de vulkaan aangezien we de Indonesische man niet helemaal geloofden (domme toeristen die we waren). Eenmaal op een hoofdweg aangekomen werden we opgepikt door het ‘openbaar vervoer’ van Indonesië, een busje waar mensen ingepropt worden tot het busje de berg niet meer opgeraakt 😀
Busje komt zo, busje komt zo!
We stapten af aan de hoofdingang van Tankuban Perahu, maar tot onze verbazing was ook hier geen sprake van het massatoerisme waarover we gelezen hadden in onze reisgids. En al snel wisten we waarom, de krater was inderdaad gesloten, aangezien er een verhoogde seismische activiteit was gemeten sinds eind juli. Dit werd ons niet door het hotel verteld, en kwamen we de avond voordien bij onze planning van de trip ook nergens online tegen. Wat een tegenvaller, want eigenlijk hadden we geen plan b.
Gelukkig kwamen we op ons pad drie Duitsers tegen met Indonesische roots. Ze toonden ons de seismograaf waar de activiteit van de vulkaan werd gemeten, en we konden ook de rook zien die opsteeg uit de krater via live camerabeelden. Vervolgens stelden ze ons ook een lift voor naar een andere trekpleister: the floating market. Bij gebrek aan betere alternatieven besloten we mee te rijden met hen en dit was het beste wat ons kon overkomen. De floating market was geweldig: midden in de stad is dit een groene oase rondom enkele vijvers, waarop kleine bootjes liggen die lokale gerechten bereiden, eigenlijk een westerse ‘food hall’, maar dan volledig in de Indonesische sfeer. We kochten hier de beste smoothie ooit, en het was er supergezellig. Het was ook een plek die nog niet door veel toeristen ontdekt is, want we zagen hier slechts een handvol andere toeristen. Locals vroegen ons constant om met hen op de foto te mogen, pakten ons vast en trokken ons mee de foto op, alweer werden we gebombardeerd tot locale attractie 🙂
Bij een gebrek aan taxi’s werd ook de terugweg nog een avontuur, waardoor we door een militair in een Uber gezet zijn en voor het hotel werden afgezet. Ons avondeten werd een lekkere Mongolische BBQ, georganiseerd door het hotel, waardoor we konden bekomen van onze hectische, maar toch heel fijne dag!
Morgen op naar Yogyakarta, hoewel het nog zoeken zal zijn naar ons vliegtuig aangezien ons vluchtnummer niet meer blijkt te bestaan! Later meer!
Dankzij seizoen 8 van Game of Thrones (we zaten nog een seizoen achter, shame!) ging onze vlucht naar Jakarta zeer snel vooruit, dank u Emirates!
Nadat de douane gecheckt had dat we het land toch weer zullen verlaten binnen afzienbare tijd, werden we met een stempel veilig verklaard om Indonesië binnen te mogen. In de taxi viel het ons al op waarom er in Indonesië ruim 40 000 verkeersdoden per jaar vallen: het stuur staat aan de verkeerde kant, er is geen verschil tussen stippellijnen en volle witte lijnen, een rood en groen licht zijn synoniemen en er zijn hier véél minder helmen dan brommertjes! Het verkeer is een echte heksenketel!
Bereiding van ons avondmaal 🙂
Na een welverdiende douche in het hotel gingen we op zoek naar ons eerste avondmaal van de reis. Veiligheidshalve zochten we toch even een goed resto via Tripadvisor, maar dit bleek een dure tent in een chic winkelcentrum te zijn, tussen de winkels van Louis Vuitton en Dior. En aangezien wij voor de full-Indonesia-experience gaan, wilden we ons toch wagen aan lokaal eten! Aan de rand van een drukke straat vonden we een gezellig eetkraampje, waar we Sate ayam aten, kipsatés met rijst (nasi putih) en pindakaassaus. Ongelofelijk hoe mensen hier heel lekker kunnen koken in een kraampje dat minder goed uitgerust is dan de doorsnee kotkeuken in Leuven. Nog snel een Bintang gedronken in een lokale pub (het bier was wel duurder dan onze volwaardige avondmaaltijd voor twee) en op naar een zacht bed om onze jetlag snel te verteren!
Intussen is het donderdag 15 augustus en we zijn op doorreis naar Bandung. Dit was het enige binnenlandse vervoer dat we niet op voorhand geregeld hadden, en dit zorgde (voornamelijk bij Bram dan 🙂 ) al voor de nodige stress. We zochten ’s ochtends online de treinen op en deze bleken allemaal reeds volgeboekt te zijn. Toch maar te voet door het hectische Jakarta op zoek naar het treinstation Gambir, en een half uurtje later zaten we al op de trein richting Bandung… oef! Algemeen zijn de mensen hier zeer hulpvaardig. Ze kijken soms wel raar op naar de twee Westerse reuzen met hun rare rugzakken, maar zijn altijd vriendelijk! Caroline haar Belgische bijnaam (muis) is hier trouwens niet van toepassing, want hier zijn de mensjes echt nog veel kleiner 🙂
Bijgeslapen en (hopelijk) volledig ingepakt zijn we intussen aangekomen op de luchthaven, bestemming: Jakarta. Op huwelijksreis met de trekrugzak, het is eens iets anders!
We zijn heel benieuwd naar het leven in Indonesië en kijken uit naar wat we op ons pad zullen tegenkomen! Maar we maken ons nu eerst klaar voor een 18uur durende reis (Brussel-Dubai-Jakarta). Gewapend met de reisgids, een headset en ne Flair wachten we braaf aan gate B31!
ETA Jakarta: woensdag 13 augustus – ongeveer 9.00u Belgische tijd!
De Mooiste Reis Van Ons Leven 