Ontdekkingen van de dag: Ayam = kip, nasi putih = witte rijst!

Dankzij seizoen 8 van Game of Thrones (we zaten nog een seizoen achter, shame!) ging onze vlucht naar Jakarta zeer snel vooruit, dank u Emirates!

Nadat de douane gecheckt had dat we het land toch weer zullen verlaten binnen afzienbare tijd, werden we met een stempel veilig verklaard om Indonesië binnen te mogen. In de taxi viel het ons al op waarom er in Indonesië ruim 40 000 verkeersdoden per jaar vallen: het stuur staat aan de verkeerde kant, er is geen verschil tussen stippellijnen en volle witte lijnen, een rood en groen licht zijn synoniemen en er zijn hier véél minder helmen dan brommertjes! Het verkeer is een echte heksenketel! 

Na een welverdiende douche in het hotel gingen we op zoek naar ons eerste avondmaal van de reis. Veiligheidshalve zochten we toch even een goed resto via Tripadvisor, maar dit bleek een dure tent in een chic winkelcentrum te zijn, tussen de winkels van Louis Vuitton en Dior. En aangezien wij voor de full-Indonesia-experience gaan, wilden we ons toch wagen aan lokaal eten! Aan de rand van een drukke straat vonden we een gezellig eetkraampje, waar we Sate ayam aten, kipsatés met rijst (nasi putih) en pindakaassaus. Ongelofelijk hoe mensen hier heel lekker kunnen koken in een kraampje dat minder goed uitgerust is dan de doorsnee kotkeuken in Leuven. Nog snel een Bintang gedronken in een lokale pub (het bier was wel duurder dan onze volwaardige avondmaaltijd voor twee) en op naar een zacht bed om onze jetlag snel te verteren! 

Intussen is het donderdag 15 augustus en we zijn op doorreis naar Bandung. Dit was het enige binnenlandse vervoer dat we niet op voorhand geregeld hadden, en dit zorgde (voornamelijk bij Bram dan 🙂 ) al voor de nodige stress. We zochten ’s ochtends online de treinen op en deze bleken allemaal reeds volgeboekt te zijn. Toch maar te voet door het hectische Jakarta op zoek naar het treinstation Gambir, en een half uurtje later zaten we al op de trein richting Bandung… oef! Algemeen zijn de mensen hier zeer hulpvaardig. Ze kijken soms wel raar op naar de twee Westerse reuzen met hun rare rugzakken, maar zijn altijd vriendelijk! Caroline haar Belgische bijnaam (muis) is hier trouwens niet van toepassing, want hier zijn de mensjes echt nog veel kleiner 🙂

Tot blogs! 

Caroline en Bram