Ze hebben in Bandung gedurende drie maanden geen regen meer gehad, en nadat we 5 minuten uit het station zijn begint het hier pijpenstelen te regenen! Snel een taxi in richting hotel… en wat voor één! Een hotel volledig in Art Deco stijl, met een rooftop infinity pool. Een gedroomde locatie om Bandung en de bekende vulkaan hier te bezoeken.
De eerste avond in Bandung hebben we toch ons vertrouwen gesteld in TripAdvisor, en zijn we gaan eten in een warm aanbevolen restaurant. Het was een prachtige eerste avond: diner bij kaarslicht, mooi open terras, livemuziek, versieringen met verse bloemen, … Volledig honeymoon-proof! 🙂
De volgende ochtend werden we om 5u gewekt door een plaatselijke minaret. Gelukkig moesten we toch vroeg uit ons bed om de Tankuban Perahu te bezoeken, de bekende vulkaankrater ten noorden van Bandung. We namen de taxi tot in de middle-of-nowhere. We wandelden enkele steegjes door en werden zo dé attractie van de dag voor de locals. Ze hadden hier duidelijk nog nooit toeristen gezien, want de mensen kwamen hun huizen uit om te wuiven naar ons. En zo begon onze 2uur durende hike naar de top van Tankuban Perahu, althans dat dachten we. Na 2u hiken, met op onze weg alweer veel wuivende locals, kwamen we aan een controlepost. Een man kwam op ons afgelopen en maakte duidelijk dat we onze tocht niet konden verderzetten. Met behulp van Google translate legde hij uit dat de vulkaan gesloten was wegens ‘eruptie’… huh? Met lood in onze schoenen en toch wat teleurgesteld dropen we af en gingen we weer naar beneden, op zoek naar een andere ingang van de vulkaan aangezien we de Indonesische man niet helemaal geloofden (domme toeristen die we waren). Eenmaal op een hoofdweg aangekomen werden we opgepikt door het ‘openbaar vervoer’ van Indonesië, een busje waar mensen ingepropt worden tot het busje de berg niet meer opgeraakt 😀
We stapten af aan de hoofdingang van Tankuban Perahu, maar tot onze verbazing was ook hier geen sprake van het massatoerisme waarover we gelezen hadden in onze reisgids. En al snel wisten we waarom, de krater was inderdaad gesloten, aangezien er een verhoogde seismische activiteit was gemeten sinds eind juli. Dit werd ons niet door het hotel verteld, en kwamen we de avond voordien bij onze planning van de trip ook nergens online tegen. Wat een tegenvaller, want eigenlijk hadden we geen plan b.
Gelukkig kwamen we op ons pad drie Duitsers tegen met Indonesische roots. Ze toonden ons de seismograaf waar de activiteit van de vulkaan werd gemeten, en we konden ook de rook zien die opsteeg uit de krater via live camerabeelden. Vervolgens stelden ze ons ook een lift voor naar een andere trekpleister: the floating market. Bij gebrek aan betere alternatieven besloten we mee te rijden met hen en dit was het beste wat ons kon overkomen. De floating market was geweldig: midden in de stad is dit een groene oase rondom enkele vijvers, waarop kleine bootjes liggen die lokale gerechten bereiden, eigenlijk een westerse ‘food hall’, maar dan volledig in de Indonesische sfeer. We kochten hier de beste smoothie ooit, en het was er supergezellig. Het was ook een plek die nog niet door veel toeristen ontdekt is, want we zagen hier slechts een handvol andere toeristen. Locals vroegen ons constant om met hen op de foto te mogen, pakten ons vast en trokken ons mee de foto op, alweer werden we gebombardeerd tot locale attractie 🙂
Bij een gebrek aan taxi’s werd ook de terugweg nog een avontuur, waardoor we door een militair in een Uber gezet zijn en voor het hotel werden afgezet. Ons avondeten werd een lekkere Mongolische BBQ, georganiseerd door het hotel, waardoor we konden bekomen van onze hectische, maar toch heel fijne dag!
Morgen op naar Yogyakarta, hoewel het nog zoeken zal zijn naar ons vliegtuig aangezien ons vluchtnummer niet meer blijkt te bestaan! Later meer!
Liefs
Caroline & Mister Bram (Indonesische bijnaam 🙂 )
De Mooiste Reis Van Ons Leven 